Εσείς τι θα μαγειρέψετε σήμερα, πέτουρα, φλωμάρια, τουτουμάκια, χυλοπιτάκια, γιουφκάδες, τουμάτσια ή μήπως χυλοπίτες, όπως σας προτείνουμε στη συνταγή μας; Μην αγχώνεστε γιατί στην πραγματικότητα, παρά τις ονομστολογικές διαφορές, όλα τα προσναφερθέντα ζυμαρικά, ανήκουν στην ίδια ακριβώς κατηγορία, καθώς το ζυμάρι τους περιέχει φρέσκο γάλα, αυγά, αλεύρι ή σιμιγδάλι ή και συνδυασμό των δύο και αλάτι. Εκτός από την ονομασία, διαφορές υπάρχουν, επίσης, στο σχήμα, στο τελικό μήκος, ακόμα και στο πάχος της ζύμης, αναλόγως με τις τοπικές ή και διατροφικές προτιμήσεις των παρασκευστών. 

Περισσότερα...

Ενδεικτική της αποδοχής που χαίρουν τα λουκάνικα είναι η φράση "Έδεναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα", η οποία έχει καθιερωθεί ως η απόλυτη περιγραφή εποχών ευημερίας, γεγονός καθόλου δυσεξήγητο αν σκεφθεί κανείς πόσο πολύ αγαπούν τα λουκάνικα τόσο οι άνθρωποι όσο και οι σκύλοι φυσικά, με το όλο θέμα να έχει αποτελέσει και τραγουδιστικό σουξέ, από τα χείλη των αγαπημένων Νίκου Γούναρη και Τώνη Μαρούδα, την περίοδο 1948 – 1949:
«Πού ’ν’ τα χρόνια που ξηγιόμαστε αλάνικα και που σέρναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα»!

Περισσότερα...

Μια νόστιμη και εύκολη συνταγή για σουφλέ με τόνο, μανιτάρια και κρέμα γάλακτος που όλοι μπορούν να την φτιάξουν!

Περισσότερα...

Μια συνταγή βασισμένη σε 2-3 υλικά, που υπάρχουν σε κάθε σπιτικό, δεν μπορεί παρά να αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της περίφημης «cucina povera», της «φτωχής κουζίνας» ή της «κουζίνας της φτώχειας», όπως πιο ελεύθερα μπορούμε να μεταφράσουμε την ιταλική αυτή έκφραση, που ουσιαστικά δεν σήμαινε τίποτε περισσότερο από την στο έπακρο αξιοποίηση κάθε διαθέσιμου συστατικού και προϊόντος, τα οποία παλαιότερα μπορεί να προέρχονταν από τον κήπο ή το χωράφι της νοικοκυράς, ενώ στις μέρες μας, τις τόσο δύσκολες κατά γενική ομολογία, προέρχονται από τα ράφια προσφορών των αγαπημένων μας Super Markets.

Περισσότερα...

Η τονοσαλάτα -όπως και η mousse τόνου- κουβαλά μια μακρά και ενδιαφέρουσα ιστορία τόσο επί ευρωπαϊκών εδαφών, όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου και εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις αρχές του 20ού αιώνα. Η συνταγή για το έδεσμα αυτό ήταν απλή, καθώς αποτελούνταν από κονσέρβα τόνου -ένα προϊόν σχετικά νέο για την εποχή-, μαγιονέζα, ενίοτε δε και ψιλοκομμένο σέλινο ή κρεμμύδια, ενώ συγχρόνως μπορούσε να σερβιριστεί εύκολα, ως γέμιση σε sandwich ή ως συνοδευτικό, συνδυασμό που την έκανε σύντομα ιδιαίτερα δημοφιλή.

Περισσότερα...

Άραγε, ο Αίσωπος, που στον γνωστό μύθο του λειώνει ανάμεσα στα δάχτυλά του τον μοναδικό κόκκο φακής που μαγείρεψε, γιατί ο Ξάνθος, το αφεντικό του, του ζήτησε "φακὸν ἕψησον καὶ οὐ φακούς", φανταζόταν ποτέ το αρμονικό τούτο πάντρεμα του οσπρίου με ζυμαρικά;

Περισσότερα...

Μια γρήγορη και εύκολη μακαρονάδα με καταπράσινη πέστο απο αρακά και φρέσκα μυρωδικά που θα λατρέψετε!

Περισσότερα...

Τα noodles αποτελούν βασική τροφή πολλών πληθυσμών, κυρίως της Ασίας και όπως όλα τα ζυμαρικά τα συναντούμε σε αμέτρητες μορφές, αλλά και σε διαφορετικές κατηγορίες, ανάλογα με την πρώτη ύλη παρασκευής τους, που μπορεί να είναι αλεύρι σιταριού, ρυζιού, φαγόπυρου ή και άμυλο πράσινων φασολιών.

Περισσότερα...

Ο Ποπάϋ, ένας από τους πιο αγαπημένους ήρωες των παιδικών μας χρόνων, δεν μπορεί να μας έλεγε ψέματα! Γιατί, όπως και να το κάνουμε, το σπανάκι αποτελεί όντως ένα δυναμωτικό τρόφιμο, καθώς είναι πλούσιο σε βιταμίνη C, αλλά και σε βιταμίνες Α και Κ, παρέχοντας επίσης στον οργανισμό μαγγάνιο, φυλλικό οξύ, μαγνήσιο και σίδηρο, καθώς και βιταμίνες του συμπλέγματος Β.

Περισσότερα...

Εντυπωσιακός σε έκταση ο κατάλογος των ελληνικών ζυμαρικών -το πλέον δημοφιλές τρόφιμο ανά τον κόσμο- ή των μακαρονιών, όπως συνήθως οι Έλληνες αποκαλούμε συλλήβδην τα ζυμαρικά: χυλοπίτες, φλομάρια, κριθαράκι, γκόγκες, τραχανάς, ματσάτα, μακαρούνες και βέβαια σκιουφιχτά, τα χειροποίητα παραδοσιακά ζυμαρικά της Κρήτης, τα οποία σε παλαιότερες εποχές αποτελούσαν το μοναδικό ζυμαρικό της κρητικής κουζίνας, παρασκευασμένα με νερό κι αλεύρι φυσικά, ελαιόλαδο, ενίοτε δε και λίγη ρακή ως προσθήκη νοστιμιάς στο ζυμάρι.

Περισσότερα...

Όλα φαίνεται ότι ξεκίνησαν κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, όταν οι Άραβες εισήγαγαν το ρύζι στην Ισπανία και την Ιταλία, όπου οι κλιματολογικές συνθήκες της Βόρειας Ιταλίας, αλλά και τα έλη της κοιλάδας του ποταμού Πάδου, αποδείχθηκαν ιδανικά για την καλλιέργειά του, ιδιαιτέρως δε στη Λομβαρδία και το Πεδεμόντιο,  Έτσι, μέχρι τον Ύστερο Μεσαίωνα και τον 15ο αιώνα, το ρύζι είχε καταστεί πλέον βασικό κομμάτι της διατροφής γι' αυτές τις περιοχές, προαναγγέλοντας τη δημιουργία ενός από τα πιο αγαπημένα πιάτα της Ιταλίας, του διάσημου risotto alla Milanese.

Περισσότερα...