ΣΑΛΑΤΑ ΜΕ ΨΗΤΑ ΚΟΛΟΚΥΘΑΚΙΑ ΚΑΙ ΠΕΣΤΟ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ

Μπορεί μια παχύρρευστη σάλτσα με βασικά υλικά της φύλλα βασιλικού, σκόρδο, ελαιόλαδο, κουκουνάρι και τυρί πεκορίνο ή παρμεζάνα, να είναι τόσο δημοφιλής, όχι μόνο στη χώρα προέλευσής της, δηλαδή την Ιταλία, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο; Κι όμως μπορεί, δεδομένου ότι ο όρος "πέστο", γιατί περί αυτού πρόκειται, ταυτίζεται με τη συγκεκριμένη αυτή συνταγή του pesto Genovese, παρά το γεγονός ότι ως πέστο χαρακτηρίζεται οτιδήποτε παρασκευάζεται με κοπάνισμα, πράγμα απολύτως λογικό αφού η λέξη pesto προέρχεται από το ιταλικό ρήμα pestare, που σημαίνει χτυπώ, κονιορτοποιώ.

Σε κάθε πέστο, λοιπόν, που σέβεται τον εαυτό του, τα υλικά θα πρέπει να συνθλιβούν στον πάτο ενός βαρύ γουδιού, σε μία ωμή παρασκευή που μπορεί να περιλαμβάνει μπαχαρικά, φρέσκα βότανα, ξηρούς καρπούς, σκόρδο, λαχανικά και τυριά, τα οποία ενοποιούνται με την προσθήκη ενός ήπιου ελαιολάδου.

Προπάτορες του πέστο θεωρούνται τόσο το moretum των αρχαίων Ρωμαίων -ένας πολτός από σκόρδο, αλάτι, τυρί, βότανα, ελαιόλαδο και ξύδι-, όσο και η δημοφιλής στην κουζίνα της Γένοβας σάλτσα, η agliata, επίσης πολτός από σκόρδο και καρύδια, καθώς το σκόρδο αποτελούσε βασικό συστατικό στη διατροφή της Λιγουρίας, Περιφέρειας της Βόρειας Ιταλίας με πρωτεύουσα τη Γένοβα.
Παρά τη δημοφιλία του pesto Genovese, ο πρωταγωνιστικός ρόλος του βασιλικού -που αφθονούσε στη Λιγουρία, όπως και στη γαλλική Προβηγκία- καταγράφεται μόνο στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν ο γαστρονόμος Giovanni Battista Ratto δημοσίευσε μια συνταγή για πέστο στο βιβλίο του «La Cuciniera Genovese» (Η γενοβέζικη κουζίνα) το 1863, τονίζοντας χαρακτηριστικά: "Πάρτε μια σκελίδα σκόρδο, βασιλικό ή, όταν αυτός λείπει, μαντζουράνα και μαϊντανό, τριμμένο ολλανδικό τυρί (αφθονούσε εκείνη την εποχή στην περιοχή) και παρμεζάνα κι ανακατέψτε τα με κουκουνάρι. Χτυπήστε τα όλα μαζί σε ένα γουδί με λίγο βούτυρο μέχρι να πολτοποιηθούν. Στη συνέχεια, διαλύστε το με καλό και άφθονο λάδι.

Τα λαζάνια συνοδεύονται με αυτό τον πουρέ και γίνονται πιο υγρά, προσθέτοντας λίγο ζεστό νερό χωρίς αλάτι".
Το πέστο της Γένοβας σύντομα κατέστη η βάση για τη γαστρονομική παράδοση της Λιγουρίας, ενώ στην Προβηγκία, το πιάτο εξελίχθηκε στο σύγχρονο πιστού, έναν συνδυασμό από βασιλικό, μαϊντανό, λιωμένο σκόρδο και προαιρετικά τριμμένο τυρί, στον οποίο δεν περιλαμβάνονται κουκουνάρια. Τις δεκαετίες του 1980 και του 1990 το πέστο έγινε δημοφιλές και στη Βόρεια Αμερική. Με βάση τη συνταγή μας, που αποκαλύπτει όλα τα μυστικά για την επιλογή των υλικών και την παρασκευή του, το πέστο βασιλικού θα απογειώσει τη σαλάτα σας με ψητά κολοκυθάκια.

Υλικά
Για τα κολοκυθάκια
4 μέτρια κολοκυθάκια
2 κουταλιές ελαιόλαδο
Ρίγανη
Αλάτι
Πιπέρι

Για το πέστο βασιλικού
40ml ελαιόλαδο
40 γραμ. φύλλα βασιλικού
1 μικρή σκελίδα σκόρδο
40 γραμ. κουκουνάρι καβουρδισμένο
30 γραμ. παρμεζάνα τριμμένη
Αλάτι πιπέρι

Για την σαλάτα
100 γραμ. ρόκα
6 φράουλες
2 κουταλιές ελαιόλαδο
1 κουταλιά παρμεζάνα

Εκτέλεση
Πλένουμε πολύ καλά τα κολοκυθάκια και κόβουμε σε λεπτές φέτες.
Απλώνουμε σε ένα ταψί με αντικολλητικό χαρτί και ραντίζουμε με ελαιόλαδο. Προσθέτουμε ρίγανη και αλατοπιπερώνουμε.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς στον αέρα για 10 λεπτά.
Όταν είναι έτοιμα, βγάζουμε από το φούρνο και κρατάμε στην άκρη.
Σε ένα multi ρίχνουμε το ελαιόλαδο, το σκόρδο και το βασιλικό και χτυπάμε πολύ καλά μέχρι να πολτοποιηθούν.
Στη συνέχεια προσθέτουμε το κουκουνάρι και ανακατεύουμε ξανά.
Τέλος προσθέτουμε την παρμεζάνα, αλατοπιπερώνουμε και συνεχίζουμε να χτυπάμε για λίγο ακόμα.
Κρατάμε την σάλτσα στην άκρη για το σερβίρισμα.
Σε ένα μεγάλο μπολ ρίχνουμε την ρόκα, τις φράουλες κομμένες σε κομμάτια, τα κολοκυθάκια και περιχύνουμε με το πέστο βασιλικού.
Ρίχνουμε λίγο ακόμα ελαιόλαδο και παρμεζάνα, ανακατεύουμε πολύ καλά και σερβίρουμε.

Καλή επιτυχία!