ΛΑΖΑΝΙΑ ΜΕ ΣΑΛΤΣΑ ΝΤΟΜΑΤΑΣ

Μια συνταγή βασισμένη σε 2-3 υλικά, που υπάρχουν σε κάθε σπιτικό, δεν μπορεί παρά να αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της περίφημης «cucina povera», της «φτωχής κουζίνας» ή της «κουζίνας της φτώχειας», όπως πιο ελεύθερα μπορούμε να μεταφράσουμε την ιταλική αυτή έκφραση, που ουσιαστικά δεν σήμαινε τίποτε περισσότερο από την στο έπακρο αξιοποίηση κάθε διαθέσιμου συστατικού και προϊόντος, τα οποία παλαιότερα μπορεί να προέρχονταν από τον κήπο ή το χωράφι της νοικοκυράς, ενώ στις μέρες μας, τις τόσο δύσκολες κατά γενική ομολογία, προέρχονται από τα ράφια προσφορών των αγαπημένων μας Super Markets.

Όπως κι αν έχει το πράγμα, μία από τις πιο χαρακτηριστικές κατηγορίες τροφίμων, που αξιοποιούν τη φιλοσοφία αυτή, είναι τα ζυμαρικά, τα οποία σε αφθονία απαντώνται σε κάθε τοπικό εδεσματολόγιο της Ελλάδας κι άλλων χωρών της Μεσογείου και όχι μόνο. Τα ζυμαρικά, σε κάθε μέγεθος, σχήμα και χρώμα, αποτελούν ένα αγαπημένο πιάτο για μικρούς και μεγάλους, είτε συνοδεύονται με πλούσιες σάλτσες και κρεατικά, είτε αναδεικνύουν την ορθότητα της άποψης που αναζητά τη νοστιμιά στην απλότητα, οριοθετώντας τη συνύπαρξή τους με τα πιο ταπεινά υλικά της κουζίνας μας, λίγο σκορδάκι, λίγο λαδάκι, σάλτσα ντομάτας και τυράκι της αρεσκείας μας. Κυριολεκτικά σε 10 λεπτά τρώμε!

Και μιας και μιλήσαμε για σάλτσα ντομάτας, ποιος θα μπορούσε να υποτιμήσει τον ρόλο της στο βασίλειο της ελληνικής κουζίνας; Μια σάλτσα που χρησιμοποιείται ευρέως σε μαγειρευτά φαγητά με κρέας και λαχανικά, αλλά είναι κυρίως διάσημη ως απαραίτητο συμπλήρωμα για ζυμαρικά ή πίτσες, τα εμβληματικά πιάτα της ιταλικής κουζίνας. Η πρώτη ιταλική συνταγή για σάλτσα ντομάτας δημοσιεύθηκε το 1692, όμως το πάντρεμά της με ζυμαρικά εμφανίστηκε για πρώτη φορά έναν αιώνα αργότερα, το 1790, στο ιταλικό βιβλίο μαγειρικής L' Αpicio moderno, του Ρωμαίου chef Francesco Leonardi.

Φτωχή σε θερμίδες και ταυτόχρονα πλούσια σε βιταμίνες, μέταλλα και ιχνοστοιχεία, που βοηθούν στη ρύθμιση του σακχάρου στο αίμα, στη δυσκοιλιότητα, καθώς και στη ρύθμιση της χοληστερόλης, η ντομάτα -που στην Ελλάδα ήρθε το 1818-, φαίνεται ότι πρωτοκαλλιεργήθηκε από τους Ίνκας και τους Αζτέκους, ήδη από το 500 π.Χ. Εξαπλώθηκε αργά σε ολόκληρη την Κεντρική και Νότια Αμερική, όπου εξημερώθηκε από τους Ινδιάνους και χρησιμοποιήθηκε ως φαγητό, αλλά και ως παραισθησιογόνο σε ορισμένες περιοχές.

Υλικά

16-18 φύλλα λαζάνια

Για τη σάλτσα ντομάτας
100 ml ελαιόλαδο
1 ξερό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδο
1 πιπεριά Φλωρίνης
6 φύλλα φρέσκο βασιλικό
1 κουταλιά κάπαρη
100 ml κόκκινο κρασί
400 γρ. ψιλοκομμένη ντομάτα
1/3 κουταλάκι γλυκιά πάπρικα
1 πρέζα καυτερή πάπρικα
1/3 κουταλάκι ρίγανη
Αλάτι
Πιπέρι

Για την κρέμα τυριών

100 γρ. βούτυρο
80 γρ. αλεύρι
1 l γάλα
200 γρ. τριμμένη γραβιέρα ή κεφαλοτύρι
150 γρ. τριμμένα mix τυριών
180 γρ. κρέμα τυριού
Αλάτι
Πιπέρι

Για πασπάλισμα

50 γραμ. τριμμένη γραβιέρα ή κεφαλοτύρι

Εκτέλεση

Σε ένα multi βάζουμε τη πιπεριά κομμένη σε μεγάλα κομμάτια, το σκόρδο, τα φύλλα βασιλικού, την κάπαρη και πολτοποιούμε.
Σε μία βαθιά κατσαρόλα ζεσταίνουμε το ελαιόλαδο και σοτάρουμε το κρεμμύδι ψιλοκομμένο μέχρι να μαλακώσει.
Προσθέτουμε την πολτοποιημένη πιπεριά και ανακατεύουμε για 1 λεπτό. Σβήνουμε με κρασί και αφήνουμε να εξατμιστεί.
Βάζουμε την ψιλοκομμένη ντομάτα, τα μπαχαρικά και αλατοπιπερώνουμε. Μαγειρεύουμε για 10 λεπτά σε μέτρια θερμοκρασία και αποσύρουμε από τη φωτιά.
Σε μία κατσαρόλα ζεσταίνουμε το βούτυρο μέχρι να λιώσει και ρίχνουμε το αλεύρι, ανακατεύουμε με ένα σύρμα.
Ρίχνουμε σταδιακά το γάλα ανακατεύοντας συνεχώς μέχρι να πήξει η κρέμα. Αποσύρουμε από τη φωτιά ρίχνουμε τα τυριά, αλατοπιπερώνουμε και ανακατεύουμε.
Σε ένα ταψί ή πυρέξ λαδώνουμε όλη την επιφάνεια και στρώνουμε τα μισά φύλλα λαζάνια. Ρίχνουμε σε όλη την επιφάνεια δυο κουταλιές κρέμα και απλώνουμε τη μισή ποσότητα από την σάλτσα ντομάτας και πασπαλίζουμε με τριμμένη γραβιέρα. Συνεχίζουμε με τα υπόλοιπα λαζάνια, τη κρέμα, τη σάλτσα. Μπορούμε αν θέλουν να δημιουργήσουμε τρεις στρώσεις αντί για δύο.
Περιχύνουμε την κρέμα τυριών και πασπαλίζουμε με γραβιέρα.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για περίπου 20 λεπτά μέχρι να πάρει χρώμα.
Αφήνουμε για λίγο να κρυώσει, κόβουμε σε κομμάτια και σερβίρουμε.
Καλή επιτυχία!