ΛΥΧΝΑΡΑΚΙΑ ΤΗΝΟΥ

Η Τήνος είναι ένα νησί που, παρά το γεγονός ότι το έχουν επισκεφθεί -χωρίς υπερβολή- σχεδόν όλοι οι Έλληνες, παραμένει ωστόσο ένας ουσιαστικά άγνωστος προορισμός, δεδομένου ότι όλοι, τις λίγες ώρες που συνήθως παραμένουν επί τηνιακού εδάφους, τις αφιερώνουν στο προσκύνημα της Μεγαλόχαρης, της Παναγίας Ευαγγελίστριας.

Έτσι, τα πανέμορφα χωριά και οι απίστευτου φυσικού κάλλους ύπαιθρος του νησιού παραμένουν ανεξερεύνητα για τους περισσότερους, όπως άλλωστε και οι νοστιμιές της τοπικής κουζίνας. Εξαίρεση αποτελούν, ίσως, τα τηνιακά γλυκίσματα, που οι επισκέπτες παίρνουν μαζί τους από τα ζαχαροπλαστεία της πόλης, ως βρώσιμο ενθύμιο ενός τόπου που δεν πρόλαβαν να γνωρίσουν σε βάθος! Ευωδιαστά αμυγδαλωτά, κριτσανιστά "ψαράκια" -ονοματοδοτούνται λόγω του ιδιαίτερου σχήματός τους- με καρυδάτη γέμιση, τα οποία προσφέρονται και ως γαμήλιο κέρασμα, μαζί με ξεροτήγανα και παστέλι σε λεμονόφυλλα, μπεζέδες με μπόλικο ξύσμα λεμονιού και βεβαίως τα περίφημα λυχναράκια, το κατ'εξοχήν πασχαλινό γλυκό της Τήνου, με το χαρακτηριστικό σχήμα, το έντονο πορτοκαλένιο άρωμα και πρωταγωνίστρια τη φρέσκια μυζήθρα, το ανθότυρο ή το ντόπιο τυρί πέτρωμα.

Η αλήθεια είναι ότι τα φρέσκα, ανάλατα τυριά αυτής της εποχής, που το γάλα αφθονεί, πρωταγωνιστούν σε πολλά γλυκά, κυρίως πασχαλινά και κατά πλειοψηφία νησιωτικής και μάλιστα αιγαιοπελαγίτικης προέλευσης. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν τα μελιτίνια της Σαντορίνης και της Ανάφης, οι μελόπιτες της Φολεγάνδρου και τα κρητικά καλλιτσούνια, με κοινό χαρακτηριστικό τους γνώρισμα τα πολλά ή και λιγότερα τσιμπήματα στο ζυμάρι, που συγκρατεί το τυρί, τα οποία γίνονται με το χέρι ή με τη βοήθεια μικρού τσιμπιδιού ή και οδοντογλυφίδας, αποτελώντας ωστόσο πάντοτε αδιάψευστο μάρτυρα της επιδεξιότητας και της εμπειρίας της νοικοκυράς.

Στη Σαντορίνη το μελιτίνι που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να έχει τουλάχιστον 40 τσιμπήματα, ενώ και στην Τήνο, τα σαν μικρά ανοιχτά πουγκιά λυχναράκια, αποτελούν ένα πραγματικό γλυκό "κέντημα", την ίδια ώρα που σε Κρήτη και Φολέγανδρο 10-12 τσιμπιές θεωρούνται υπεραρκετές.

Υλικά

Γέμιση
1 κιλό ανθότυρο
300 γρ. ζάχαρη
2 αυγά
1 κουταλάκι κορν φλάουρ
2 βανίλιες
1/2 κουταλάκι κανέλα
1 πρέζα γαρίφαλο
Ξύσμα πορτοκαλιού
2 γρ. μαστίχα

Ζύμη
50ml ελαιόλαδο
100ml χυμό πορτοκάλι
200 ml χλιαρό νερό
150γρ. ζάχαρη
1 αυγό
Ξύσμα από ένα πορτοκάλι
700-800 γρ. αλεύρι

Εκτέλεση

Αρχικά φτιάχνουμε τη ζύμη, σε ένα μπόλ ρίχνουμε το ελαιόλαδο, το χυμό πορτοκαλιού, το νερό και ανακατεύουμε με τη ζάχαρη. Το αυγό και το ξύσμα πορτοκαλιού και ανακατεύουμε.
Ρίχνουμε σταδιακά το αλεύρι και ζυμώνουμε μέχρι να έχουμε ένα μαλακό και εύπλαστο ζυμάρι. Σκεπάζουμε με μεμβράνη και αφήνουμε τη ζύμη για 30 λεπτά να ξεκουραστεί.
Εντωμεταξύ ετοιμάζουμε την γέμιση, λιώνουμε τον ανθότυρο με ένα πιρούνι ή με το ειδικό εργαλείο για πουρέ.
Προσθέτουμε τη ζάχαρη, τα αυγά, το κορν φλάουερ, τις βανίλιες, την κανέλα, το γαρίφαλο, ξύσμα πορτοκαλιού και την μαστίχα θρυμματισμένη με λίγη ζάχαρη. Ανακατεύουμε πάρα πολύ καλά και κρατάμε στην άκρη.
Φτιάχνουμε τη ζύμη σε μπάλες , την αλευρώνουμε λίγο και από τις δυο πλευρές και ανοίγουμε φύλλο στη ειδική μηχανή. Πρώτα από το επίπεδο 1 δυο φορές και στη συνέχεια στο επίπεδο 3 ώστε να έχουμε ένα ωραίο φύλλο. Αν δεν έχουμε μηχανή θα ανοίξουμε φύλλο με πλάστη πάχους μισό εκατοστού. Με ένα στρογγυλό κούπ (ότι μέγεθος θέλουμε τα λυχναράκια μας) κόβουμε τη ζύμη.
Στη μέση του φύλλου βάζουμε μια κουταλιά γέμιση και στρώνουμε όμορφα. Με μια οδοντογλυφίδα για βοήθεια ξεκινούμε τα τσιμπήματα, βάζουμε την οδοντογλυφίδα μέσα από το φύλλο, σπρώχνουμε προς τα έξω και τσιμπάμε.
Βάζουμε τα λυχναράκια σε ένα ταψί στρωμένο με λαδόκολλα, πασπαλίζουμε με ζάχαρη.
Ψήνουμε στους 180 βαθμούς για περίπου 20 λεπτά. Βγάλουμε από το φούρνο αφήνουμε να κρυώσουν και σερβίρουμε.
Καλή επιτυχία!