ΜΑΝΤΑΡΙΝΕΝΙΟΣ ΧΑΛΒΑΣ ΜΕ ΣΙΜΙΓΔΑΛΙ

Η ονομασία του χαλβά φαίνεται να προέρχεται από το αραβικό hulw, που σημαίνει γλυκό, σε αντίθεση όμως με την προφορά της λέξης, που είναι περίπου η ίδια, οι παραλλαγές από χώρα σε χώρα ως προς την όψη και την υφή είναι πάμπολλες.

Βασική πρώτη ύλη του χαλβά είναι συνήθως κάποια λιπαρή ουσία -βούτυρο, ελαιόλαδο, ηλιέλαιο, ταχίνι-, άμυλο -συνήθως νισεστές ή σιμιγδάλι- και βέβαια μια γλυκαντική ουσία όπως η ζάχαρη, το μέλι, το πετιμέζι, η γλυκόζη, το χαρουπόμελο ή ακόμα η στέβια και η φρουκτόζη, για πιο light αποτέλεσμα. Από εκεί και πέρα ουκ έστιν αριθμός για τα υλικά που μπορεί να προστεθούν στην βασική συνταγή, ώστε να προσδώσουν ποικιλία στη γεύση αλλά και την εμφάνισή του, με τον μακρύ κατάλογο να περιλαμβάνει διάφορους ξηρούς καρπούς, με πρωταγωνιστές τα αμύγδαλα και τις σταφίδες, αρωματικά μπαχαρικά όπως η βανίλια, η μαστίχα, το γαρύφαλλο, η κανέλα, το κάρδαμο και ο κρόκος, ξύσμα ή και τεμάχια εσπεριδοειδών, όπως το αρωματικό μανταρίνι που σας προτείνουμε, χυμούς φρούτων ή άλλα φυσικά αρωματικά παρασκευάσματα, για παράδειγμα το ροδόνερο και τα αφεψήματα λουλουδιών και φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείπουν από τους συντρόφους του χαλβά το μέλι, το κακάο και η σοκολάτα, σε συνδυασμούς όντως ακαταμάχητους!

Μπορεί, λοιπόν, στην κοινωνία των ανθρώπων ο χαρακτηρισμός "είσαι χαλβάς" να είναι άκρως υποτιμητικός, δεδομένου ότι απευθύνεται συνήθως σε άτομα νωθρά, με κακή φυσική κατάσταση, όμως στον ζαχαρόκοσμο των γλυκών ο τίτλος του χαλβά είναι ζηλευτός, όχι μόνο χάρη στην εξαιρετική νοστιμιά του, αλλά και λόγω τόσο της μεγάλης ποικιλίας με την οποία εμφανίζεται όσο και της μακραίωνης ιστορίας του, αφού, όπως πιθανολογείται, πέρασε στην ελληνική κουζίνα ήδη από τα τέλη του 12ου αιώνα. Εντυπωσιακή είναι και η γεωγραφική εξάπλωσή του, μιας και γλυκίσματα με το όνομα χαλβάς απαντώνται με διάφορες παραλλαγές σε όλες τις χώρες των Βαλκανίων, σε πολλές μεσογειακές και σε αρκετές επίσης της Μέσης Ανατολής, μέχρι την Ινδία και το Πακιστάν.

Τα φίνα αρώματα του μανταρινιού προσδίδουν μια ιδιαίτερη και εκλεπτυσμένη νοστιμιά στο αγαπημένο αυτό γλύκισμα. Τα συγκεκριμένα εσπεριδοειδή φαίνεται ότι κατάγονται από την Κίνα, όπου σύμφωνα με καταγραφές προσφέρθηκαν στον αυτοκράτορα Yu τον Μέγα, πριν από περίπου 4.000 χρόνια, γύρω στο 2.200 π.Χ., αν και μάλλον καλλιεργούνταν πολύ νωρίτερα, στη χώρα όπου ακόμα και σήμερα υπάρχουν τα φρούτα αυτά σε άγρια μορφή. Όσο για το όνομά τους, η πιθανότερη εκδοχή είναι ότι προέρχεται από τους ανώτατους πολιτικούς και στρατιωτικούς λειτουργούς της Κινεζικής Αυτοκρατορίας, τους περίφημους μανδαρίνους, η ενδυμασία των οποίων ήταν χρώματος πορτοκαλί, αλλά και εκ του γεγονότος ότι τα προσέφεραν ως δώρα.

Υλικά
200ml ελαιόλαδο
150 γρ. σιμιγδάλι χοντρό
150 γρ. σιμιγδάλι ψιλό
1 κουταλάκι κανέλα
Ξύσμα από ένα μανταρίνι
50 γρ. καρυδόψιχα ψιλοκομμένα
Για σιρόπι
400ml χυμό μανταρίνι
400ml νερό
500 γρ. ζάχαρη
1 ξύλο κανέλας
Φλούδα από ένα μανταρίνι
50 γρ. μέλι

Εκτέλεση
Σε μία κατσαρόλα βάζουμε τα υλικά για το σιρόπι, εκτός από το μέλι και βράζουμε για 4- 5 λεπτά. Αποσύρουμε από τη φωτιά και ρίχνουμε το μέλι. Ανακατεύουμε, μέχρι να λιώσει με τη θερμοκρασία και αφαιρούμε τις φλούδες μανταρινιού.
Σε μία κατσαρόλα βάζουμε το ελαιόλαδο και αφήνουμε να ζεσταθεί, στη συνέχεια προσθέτουμε το σιμιγδάλι και ανακατεύουμε συνεχώς με μία κουτάλα μέχρι να πάρει ένα ελαφρύ σκούρο χρώμα.
Προσθέτουμε τα μπαχαρικά, το ξύσμα μανταρινιού και ανακατεύουμε πολύ καλά.
Στη συνέχεια ρίχνουμε σταδιακά το σιρόπι και ανακατεύουμε μέχρι να το απορροφήσει και να γίνει ένας πηχτός χυλός.
Τέλος, βάζουμε τα καρύδια και ανακατεύουμε. Μεταφέρουμε το μείγμα σε μία φόρμα ή ένα ταψί και πιέζουμε την επιφάνεια με ένα κουτάλι.
Αφήνουμε να κρυώσει εντελώς και ξεφορμάρουμε για το σερβίρισμα. Μπορούμε να πασπαλίσουμε με κανέλα και ξύσμα μανταρινιού.
Καλή επιτυχία!