ΣΙΜΙΓΔΑΛΕΝΙΑ ΠΙΤΑ ΛΕΜΟΝΙΟΥ

Αν και οι λεμονιές καλλιεργήθηκαν για πρώτη φορά στη βόρεια Ινδία, η λέξη λεμόνι πιστεύεται ότι προήλθε από το περσικό όνομά της, limu ή από την αραβική λέξη laymûn. Το 1289 το φρούτο εισήχθη από την Ισπανία στην Αγγλία, ως δώρο στη βασίλισσα Ελεονώρα της Καστίλλης, ενώ το 1493 ο Χριστόφορος Κολόμβος εισήγαγε σπόρους λεμονιού και στον Νέο Κόσμο.

Ο Δρόμος του Μεταξιού φαίνεται ότι, εκτός από μετάξι, μας έφερε και τα δημοφιλή και πανταχού παρόντα λεμόνια, καθώς μέσω αυτής της οδού μεταφέρθηκαν και εισήχθησαν στη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και τελικά σε ολόκληρη τη Μεσόγειο από Άραβες εμπόρους.

Σήμερα, τα λεμόνια καλλιεργούνται σε ηλιόλουστα κλίματα τόσο σε περιοχές, όπως η Αυστραλία, η Νότια Αφρική και η Νότια Αμερική, όσο και σε χώρες γύρω από τη Μεσόγειο, ιδιαιτέρως δε στην Ελλάδα, την Ιταλία και την Ισπανία. Όπως είναι φυσικό, όχι μόνο τα ίδια τα λεμόνια, αλλά και οι πάμπολλες συνταγές στις οποίες αξιοποιείται ο χυμός, η σάρκα, η φλούδα ή το ξύσμα του συγκεκριμένου εσπεριδοειδούς, ταξιδεύουν ανά τον κόσμο αποκτώντας συνεχώς νέους φανατικούς φίλους.

Το λεμόνι πρωταγωνιστεί σε μια σειρά από επιδόρπια υψηλών γευστικών προδιαγραφών, μεταξύ των οποίων η λεμονόπιτα -η διάσημη lemon pie-, η τάρτα lemon curd, το γιαουρτογλυκό με λεμόνι, η μους λεμόνι, το γλυκό κουταλιού και βέβαια τα κάθε είδους κέικς, όπως η σιμιγδαλένια αυτή πίτα, που σίγουρα θα τη λατρέψετε!
Αξιοποιήστε, λοιπόν, κι εσείς το χρυσαφένιο λεμονάκι, παρασκευάζοντας ένα από τα πιο νόστιμα γλυκά με λεμόνι, ακολουθώντας τη συνταγή βέβαιης επιτυχίας που σας δίνουμε, με τη χαρακτηριστική "σπυρωτή" υφή που του προσδίδει το σιμιγδάλι, αυτό το τόσο σημαντικό υλικό για την επιτυχία πολλών και διαφορετικών συνταγών, από τον χαλβά και τα ζυμαρικά, έως τα μελομακάρονα, το σάμαλι και το ραβανί.

Η ονομασία του προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό «σεμίδαλις», ενώ οι Ρωμαίοι το ονόμαζαν «simila» και είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι από την εποχή που ο άνθρωπος άρχισε να καλλιεργεί το σιτάρι, το σιμιγδάλι, δηλαδή τα θραύσματα του ενδοσπερμίου του σκληρού σιταριού, παρασκευαζόταν πριν ακόμα από το λεπτό αλεύρι, ανέκαθεν δε αποτελούσε βασικό συστατικό της διατροφής, με τους αρχαίους Έλληνες να το χρησιμοποιούν, μεταξύ άλλων, για το πανάρισμα των τηγανητών ψαριών.

Υλικά

1 λίτρο φρέσκο γάλα
200 γρ. ζάχαρη
140 γρ. σιμιγδάλι ψιλό
3 αυγά
1 βανίλια
Ξύσμα από δύο λεμόνια
Χυμό από δύο λεμόνια
40 γρ. φρέσκο βούτυρο

Για άλειμμα

1 κρόκο αυγού
1 κουταλιά ζάχαρη
Για σερβίρισμα
Άχνη ζάχαρη
Φιστίκια Αιγίνης

Εκτέλεση
Σε μια κατσαρόλα ρίχνουμε το γάλα με τη ζάχαρη και αφήνουμε μέχρι να βράσει σε μέτρια θερμοκρασία.
Προσθέτουμε το σιμιγδάλι και ανακατεύουμε συνεχώς με σύρμα. Όταν πήξη η κρέμα, αποσύρουμε από τη φωτιά. Ρίχνουμε τα αυγά χτυπημένα και ανακατεύουμε γρήγορα.
Βάζουμε το βούτυρο κομμένο σε κομμάτια, τη βανίλια, το ξύσμα λεμονιού και το χυμό λεμονιού. Ανακατεύουμε για λίγο μέχρι να δέσουν τα υλικά.
Βουτυρώνουμε ένα ταψί και πασπαλίζουμε με λίγο σιμιγδάλι για να μην κολλήσει και να κάνει ωραίο πάτο. Ρίχνουμε ομοιόμορφα την κρέμα.
Χτυπάμε τον κρόκο αυγού με τη ζάχαρη και αλείφουμε με ένα πινέλο την επιφάνεια της γαλατόπιτας.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνου στους 180 βαθμούς μέχρι να ροδίσει για 35-40 λεπτά.
Βγάζουμε από το φούρνο και αφήνουμε να κρυώσει εντελώς.
Κόβουμε σε κομμάτια και σερβίρουμε με θρυμματισμένα φιστίκια Αιγίνης και άχνη ζάχαρη.
Καλή επιτυχία!!!