ΚΑΝΤΑΙΦΑΚΙΑ ΜΕ ΑΝΑΜΕΙΚΤΟΥΣ ΞΗΡΟΥΣ ΚΑΡΠΟΥΣ

Στο άκουσμα της λέξης κανταΐφι το μυαλό όλων μας πηγαίνει στο γνωστό και αγαπημένο σιροπιαστό γλυκό, που απαντάται σε πολλές από τις κουζίνες των χωρών της Μέσης Ανατολής κι όσων ανήκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.

Κύριο συστατικό του γλυκίσματος -επικρατέστερη πατρίδα του οποίου θεωρείται το Αφιόν Καραχισάρ της Τουρκίας-, μια νηματοειδούς μορφής ζύμη -αυτή ακριβώς που ονομάζεται κανταΐφι, δίνοντας το όνομά της και στο γλυκό-, η οποία παρασκευάζεται από αλεύρι, νερό και αλάτι, με έναν πολύ ιδιαίτερο παραδοσιακό τρόπο, που θέλει το μείγμα των υλικών να ρέει από μία προεξοχή παρόμοια με υπερμεγέθη βελόνα από παλιό πικάπ, με το λεπτό σαν κλωστή ζυμάρι να πέφτει πάνω σε έναν περιστρεφόμενο ζεστό δίσκο, όπου η λεπτότατη ζυμαρένια ίνα ψήνεται άμεσα και απομακρύνεται από τον έμπειρο τεχνίτη που την ετοιμάζει, για να ακολουθήσει η επόμενη δόση υλικού.

Η ζύμη αυτή χρησιμοποιείται ευρέως και για τη δημιουργία μοναδικών αλμυρών ορεκτικών, όπως φωλιές κανταΐφιού με τυριά, σουφλέ, διαφόρων ειδών τυρόπιτες ή snacks όπως γαρίδες τυλιγμένες σε κανταΐφι. Ωστόσο, το παραδοσιακό κανταΐφι, με τους μπόλικους ξηρούς καρπούς να κυριαρχούν στην εθιστική γέμισή του και το σωστά σιροπιασμένο φύλλο να παραμένει ηδονικά τραγανό, αποτελεί αναμφίβολα την κορυφαία επιλογή όλων!

Αρχαιολογικά ευρήματα καταδεικνύουν ότι οι ξηροί καρποί αποτελούν μέρος της ανθρώπινης διατροφής ήδη από την Παλαιολιθική Εποχή. Οι άνθρωποι κατανάλωναν ξηρούς καρπούς, όπως βελανίδια, φουντούκια και κάστανα, που αποτελούσαν σημαντικές πηγές απαραίτητων λιπών και πρωτεϊνών δεδομένου ότι οι ξηροί καρποί και κυρίως τα αμύγδαλα, τα καρύδια, τα φουντούκια και τα φιστίκια, αποτελούν μία κατηγορία τροφίμων, που προσφέρουν στον οργανισμό μας μεγάλη ποσότητα ενέργειας, αλλά και απαραίτητα θρεπτικά συστατικά, όπως ακόρεστα λιπαρά οξέα (Ω - 3 και Ω-6), φυτικές πρωτεΐνες, αντιοξειδωτικά (α-τοκοφερόλη), βιταμίνες Β, ανόργανα συστατικά (ασβέστιο, σίδηρο, κάλιο, μαγνήσιο και χαλκό), φυτικές ίνες, πολυφαινόλες, αργινίνη και τανίνες.

Η εξημέρωση των αμυγδάλων και των καρυδιών μπορεί να εντοπιστεί στις αρχαίες κοινωνίες γύρω από τη Μεσόγειο. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι κατέγραψαν τη χρήση των ξηρών καρπών όχι μόνο ως βρώσιμο είδος, αλλά και για τις φαρμακευτικές τους ιδιότητες. Αναγνώρισαν ότι τα καρύδια υποστήριζαν την υγεία του εγκεφάλου και τα αμύγδαλα μπορούσαν να βοηθήσουν στην ανακούφιση των πεπτικών προβλημάτων. Στην αρχαία Ελλάδα τα αμύγδαλα συμβόλιζαν τη γονιμότητα και χρησιμοποιούνταν σε γαμήλιες γιορτές, ενώ οι Ρωμαίοι συνέδεαν τα καρύδια με τη θεά Ήρα, καταναλώνοντάς τα κατά τη διάρκεια σχετικών γιορτών.

Υλικά

Για τα κανταιφάκια
500 γρ. κανταΐφι ( αποψυγμένο)
200 γρ. βούτυρο

Για τη γέμιση

100 γρ. καρύδια
100 γρ. αμύγδαλα
80 γρ. φιστίκι Αιγίνης
3 κ.σ ζάχαρη
1 κ.γ. κανέλα
¼ κ.γ. γαρίφαλο
2 κ.σ. μέλι
Ξύσμα πορτοκαλιού

Για το σιρόπι

500 ml νερό
500 γρ. ζάχαρη
1 φλούδα πορτοκαλιού
1 ξυλάκι κανέλας

Εκτέλεση
Αρχικά φτιάχνουμε το σιρόπι, σε μια μικρή κατσαρόλα ρίχνουμε το νερό, τη ζάχαρη, τη φλούδα και τη κανέλα και βράζουμε για 5 λεπτά, στη συνέχεια αφήνουμε στην άκρη να κρυώσει.
Θρυμματίζουμε τους ξηρούς καρπούς , όχι να γίνουν σκόνη, να είναι χοντροκομμένοι, ρίχνουμε τη κανέλα. το γαρύφαλλο, το μέλι, το ξύσμα , ανακατεύουμε πολύ καλά και κρατάμε στην άκρη.
Ανοίγουμε το κανταΐφι με τα δάχτυλα μας πολύ καλά να αφρατέψει. Παίρνουμε μια μικρή ποσότητα κανταΐφι όσο μια χούφτα, το απλώνουμε μακρόστενο και βάζουμε 1 κουταλάκι γέμιση στην άκρη.
Τυλίγουμε σφιχτά σε μικρό ρολάκι ή φωλιά, τοποθετούμε τα ρολά σε βουτυρωμένο ταψί.
Περιχύνουμε όλα τα κανταιφάκια με λιωμένο βούτυρο και φροντίζουμε να βραχεί κάθε κομμάτι, τέλος ραντίζουμε με λίγο νερό.
Ψήνουμε στους 160 βαθμούς στον αέρα για 45–55 λεπτά μέχρι να γίνουν χρυσαφί και τραγανά.
Όταν είναι έτοιμα βγάζουμε από το φούρνο και περιχύνουμε αμέσως με το κρύο σιρόπι.
Αφήνουμε για μια ώρα να τραβήξει το σιρόπι και σερβίρουμε.
Καλή επιτυχία!