top image food
ΡΕΒ.png

Η μουστάρδα, ένα μεγαλειώδες μέσα στην απλότητά του συστατικό, καταφέρνει να αναβαθμίσει γευστικά ακόμα και τα πιο απλά πιάτα, προσδίδοντάς τους μια ιδιαίτερη νότα πικάντικης νοστιμιάς, που παραδόξως ταιριάζει εξ ίσου αρμονικά τόσο με θαλασσινά και κρεατικά -από το αρνί και το χοιρινό έως τη γαλοπούλα και το κοτόπουλο-, όσο και με τις κάθε είδους σαλάτες, με ζυμαρικά, ακόμα δε και με τα όσπρια.

Η ιδιότητά της αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι στους καλά αλεσμένους σπόρους σιναπιού, που αποτελούν το βασικό συστατικό της, προστίθενται πολλά ακόμα μπαχαρικά, όπως πιπέρι, γαρύφαλλο, κορίανδρο, κουρκούμη, πιπερόριζα, πάπρικα, αλλά και ξύδι και βέβαια αλάτι και λάδι. Τέλος, το ότι η μουστάρδα αποτελεί ένα διατροφικό προϊόν πολύ χαμηλό σε θερμίδες, σε συνδυασμό με την περιεκτικότητά της σε ασβέστιο, φώσφορο, μαγνήσιο, κάλιο, νάτριο, σελήνιο και άλλα χρήσιμα για τον οργανισμό στοιχεία, την καθιστούν ιδανική εναλλακτική λύση για όσους δεν μπορούν, για λόγους υγείας ή διατροφής, να καταναλώσουν καρυκεύματα και σάλτσες υψηλότερων θερμίδων και λιπαρών.
Στη συνταγή που σας προτείνουμε η θαυματουργή μουστάρδα παντρεύεται με τα θρεπτικά και υγιεινά ρεβύθια, τα αγαπημένα αυτά όσπρια, που αποτελούν μία από τις καλύτερες φυσικές πηγές πρωτεΐνης υψηλής βιολογικής αξίας, ισοδύναμης αυτής του κρέατος και των γαλακτοκομικών. Ο Δίφιλος ο Σίφνιος, ο γιατρός και συγγραφέας, που έζησε το πρώτο μισό του 3ου π.Χ. αι., διαπιστώνει ότι τα ρεβίθια «αν και είναι δύσπεπτα είναι εν τούτοις καθαρτικά», ενώ αναμφισβήτητα είναι επίσης πλούσια σε μέταλλα, φυτικές ίνες, φολικό οξύ και άλλες βιταμίνες. Κατόπιν όλων αυτών μόνο τυχαίο δεν μπορεί να θεωρηθεί το γεγονός ότι, ενώ ως πατρίδα τους θεωρείται η Μέση Ανατολή, στο πέρασμα των αιώνων έχουν φθάσει σε κάθε γωνιά του πλανήτη, από τη Μεσόγειο και την Ασία, ως την Αμερική και την Αυστραλία.

ΡΣ
Η πρώτη γραπτή αναφορά για τους ερέβινθους των αρχαίων Ελλήνων απαντάται στην Ιλιάδα του Ομήρου, θεωρούνταν δε αρκετά πολύτιμα, ώστε η εύρεσή τους να αποδίδεται -μυθολογικά τουλάχιστον- σε έναν θεό, τον Ποσειδώνα. Στην κλασσική Ελλάδα αποτελούσαν κύριο πιάτο, ενώ φαίνεται ότι καταναλώνονταν ήδη κατά το τέλος της Νεολιθικής περιόδου, σε περιοχές όπως η Θεσσαλία, η Λέρνα και το Διμινιό.
Τα χούμους (hims) των Αράβων μετατρέπονται στον ίδιας ονομασίας εύγευστο πουρέ με ταχίνι και λεμονάκι, που όλοι αγαπήσαμε, αλλά και στα κρατσανιστά φαλάφελ με την αφράτη καρδιά, ενώ εξίσου φαίνεται να τα αγαπούν οι Γάλλοι και οι Ιταλοί, που τα χρησιμοποιούν αντιστοίχως στις σαλάτες και τις σούπες τους, οι Ισπανοί που τα παντρεύουν ενίοτε με τα τοπικά τους λουκάνικα, τα chorizo, οι Ινδοί που τα συνδυάζουν με ρύζι και άφθονα μπαχαρικά, αλλά και οι Βορειοαφρικανοί, που τα προτιμούν με το κους κους τους.
Στην Ελλάδα όχι μόνο τα αγαπάμε ως φαγητό, συνήθως σούπα, αλλά επιπλέον μεγαλώσαμε ακούγοντας παραμύθια με πρωταγωνιστές ρεβύθια, όπως "Η πριγκίπισσα και το ρεβίθι" ή ο "Κοντορεβυθούλης", πολλοί δε παντρευτήκαμε κιόλας ακούγοντας το: «Ένα τραγούδι θα σας πω απάνω στο ρεβίθι».

 

Υλικά
500 γρ. ρεβίθια
100ml ελαιόλαδο
1 ξερό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη
1 κουταλάκι κουρκουμά
4 φύλλα δάφνης
Χυμό από δύο πορτοκάλια
Χυμό από ένα λεμόνι
3 κουταλάκια μουστάρδα
Αλάτι
Πιπέρι

Εκτέλεση
Από το προηγούμενο βράδυ βάζουμε τα ρεβίθια σε ένα μπολ με αρκετό νερό και ½ κουταλάκι για να μουλιάσουν.
Την επόμενη μέρα ξεπλένουμε και αδειάζουμε σε μια κατσαρόλα, συμπληρώνουμε με νερό μέχρι να καλυφτούν και βράζουμε σε μέτρια για περίπου 30 λεπτά.
Στη συνέχεια ρίχνουμε το κρεμμύδι, το σκόρδο, τα φύλλα δάφνης, τον κουρκουμά και συνεχίζουμε το μαγείρεμα για άλλα 30 λεπτά μέχρι να ψηθούν τα ρεβίθια.
Σε ένα μπολ ρίχνουμε τον χυμό πορτοκαλιού και λεμονιού και ανακατεύουμε μέσα την μουστάρδα, ρίχνουμε στην κατσαρόλα και το ελαιόλαδο, αλατοπιπερώνουμε και συνεχίζουμε το μαγείρεμα για άλλα 10-15 λεπτά.
Σερβίρουμε τα ρεβίθια ζεστά.
Καλή επιτυχία!

ΡΑΣ

 

ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΌΛΕΣ ΤΙΣ ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ ΤΩΝ SUPER MARKET ΚΡΗΤΙΚΟΣ

ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΝΟΣΤΙΜΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΑΓΚΙΝΑΡΕΣ ΣΦΟΥΓΓΑΤΟ

ΣΦΟΘΓΓΑΤΟ1Ν5

ΛΑΖΑΝΙΑ ΜΕ ΚΥΜΑ ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ

 λαζανια1